Binicilik

Gerçek şu ki, ahırların yakınında çok zaman geçirdiğinizde, işlerin nasıl değiştiğine dair son derece ince bir kayma görmeye başlarsınız. Bir at size doğru gelir; sakin bir hâli vardır, çenesi gevşektir ve dizginler binicinin parmaklarının arasında adeta ipek gibi akar.

Bu “an” hepimizin başına gelir. Eyer odasında durursun, etrafında her türden örtü vardır ve kendine bir anda şöyle sorarken bulursun: “Tamam… bugün gerçekten hangisi atıma uygun?”

Tıraşın tüm ince detaylarına dalmadan önce şunu bir düşün: Atına ne kadar iyi bakarsan bak, işaretleri okumakta ne kadar iyi olursan ol — bazı kışlar seni kaçınılmaz olarak biraz kararsız bırakacaktır.

Binicilik kıyafetlerinde sessiz ve şiirsel bir şey vardır. Onlar sadece “derse gitmeden önce giydiğiniz şeyler” değildir; ahırdan tarlaya, oradan tekrar eve taşıdığınız bir istikrar, rahatlık ve zarafet hissi taşırlar.

Bazı sabahlar uyanır, dolabın kapağını açarsınız ve—neredeyse kendi kendine—gözünüz sakin, düzenli, abartısız bir parça arar. Size ahırları hatırlatan ama hiç kokusu olmayan bir şey.